Posts filed under ‘சிறுகதை’

துரைப்பாண்டி

இது கதையல்ல! ஆனால் அந்த வடிவத்தில் சொல்லப்பட்ட முயற்சி!
என்வாழ்வில் நான் சந்தித்த மனிதர்களில் அடி மனதில் படிந்துபோயிருப்பவர்களில்… இந்த துரைப்பாண்டியும் ஒருவன். எதிர்ப்படும் எல்லா பணியிடச் சிறுவர்களுக்குள்ளும் ஒவ்வொரு விதத்தில் அவனை நான் பார்த்து வருகிறேன். இனி.. நீங்களும் அவனைத் தேடலாம். என்னைப்போலவே!
————————————

அன்று வீடு மாற்றியாக வேண்டிய நாள். அதனால் எல்லா பொருட்களையும் அட்டைப் பெட்டிகளில் அடுக்கிக் கொண்டிருக்கும் போது, ஒரு டைரிக்குள் இருந்து சில கடிதங்கள் விழுந்தன. அவற்றை எடுத்துப் பார்த்தேன். ஒன்று என் அம்மா அனுப்பிய பழைய கடிதம். நான் மஞ்சள் காமாலையால் பாதிக்கப்பட்டு, மும்பையில் படுக்கையில் விழுந்தபோது, ஊருக்கே வந்துவிடும்படி அன்பொழுக கேட்டுக்கொண்ட கடிதம். அம்மா அதிகம் படிக்காதவள். ஆனாலும் அவளின் கையெழுத்து குண்டுகுண்டாக அழகாய் இருக்கும். பழைய தமிழில் இருந்த எழுத்துக்களை மீண்டும் படித்தபோது, தாய் மேலான காதல் இன்னும் அதிகமானது. இன்னொன்றும் அம்மாவுக்கான கடிதம் தான், எழுதியவன் நான். ஆனால் என் அம்மாவுக்கு அல்ல! அது துரைப்பாண்டியின் அம்மாவுக்கான கடிதம்.

துரைப்பாண்டி. உங்களில் பலரும் கூட இவனைப் பார்த்திருக்க கூடும். பதினோரு வயது நிரம்பியவன்(1999-ல்). கட்டையான உருவம், மெலிந்த தேகம், ஏக்கம் வழியும் கண்களுடையவன். பெரிய அலுமினியப்பாத்திரத்தில் இட்லிகளைச் சுமந்து விற்பனை செய்பவன். நான் அவனை முதலில் பார்த்தது மாகிம் தொடர்வண்டி நிலையத்தின் அருகில். பால் முகம் மாறா அவனது பருவமும்,உருவமும் என்னை ஏதோ செய்ய… அவனை அழைத்தேன். அருகில் வந்தவன் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

“க்யா சையே…?” என்றன்.

“அடேய்.. நா தமிழ்காரண்டா…”

“என்ன வேணும்ண்ணே… இட்லியா.. தோசயா?”

“அதெல்லாம் இருக்கட்டும்.. ஓம் பேரென்னப்பா..?”

‘என்னத்துக்கு கேக்குறீங்க?’

“சும்மாத்தான்… சொல்லேன்..”

‘தொறப்பாண்டி’

“எந்த ஊரூப்பா…?”

‘சும்மா.. தொணத்தொணங்காதண்ணே…யாவரத்துக்கு போவனும்..’ என்று நழுவப்பார்த்தவனைத் தடுத்து, ‘ரெண்டு ரூவாயிக்கு இட்லி கொடு’ என்றேன்.

வழவழப்பான ஆங்கிலப் பத்திரிக்கையின் இரண்டு காகிதத்தை ஒன்றன் மீது ஒன்றாய் வைத்து, இட்லிவைத்து, சட்டினியையும் சாம்பாரையும் ஒன்றாய் ஊற்றி நீட்டினான். அதுவரை அப்படி சாப்பிட்டதில்லை நான். அவனிடம் பேச வேண்டுமென்பதற்காக… தோளில் கிடந்த பையை சரி செய்தபடி, இரு கையாலும் பெற்று கொண்டேன்.

இட்லி காகிதத்தை இடது கைக்குள் அடக்கி, வலது கையால் ஒரு இட்லியை விண்டு வாயில் போட்டபடியே கேட்டேன்.

“ம்… இப்போ சொல்லு?”

‘மதுர..’

“மதுரயில..”

‘மேலூருக்கு பக்கம்’

“அதா(ன்) எங்க…”

‘என்னத்துக்கு இவ்ளோ கேக்குறீங்க… நீங்க ஆரூ?’ என்றன் சற்றே எரிச்சலுடன்.

”அடேய்ய்ய்… நானும் மதுரக்காரந்தா(ன்)… இங்கென ஒரு பத்திரிக்கையில வேல பாக்குறேன்.”

‘பத்திரிக்கையினா…’

“பேப்பர்ரா.. நீயூஸ் பேப்பர்! நம்ம ஊரூல தந்தி பேப்பர் வரும்ல… அது மாதிரி…”

பேப்பர் காரைய்ங்களா நீங்க… அய்யய்யோ… ஆள விடுன்னே… எங்க சேட்டு யாரு கூடயும் பேசக்கூடாதுன்னு சொல்லி இருக்காரு! சீக்கரம் துண்ணுட்டு காசு காசு கொடுத்துரூங்க.. நா போயிறேன்’ என்றபடி வேறு பக்கம் பார்க்கத் தொடங்கினான்.

“தொரப்பாண்டி.. உன்னய பத்தியெல்லாம் எழுத மாட்டேண்டா… எழுதினாலும் எங்க எடிட்டர் போட மாட்டார்… சும்மா தாண்டா கேட்டேன்.”

‘எடிட்டர்னா…?’

“ம்… எனக்கு சேட்டு மாதிரி..! அத வுடு தெனம் இங்கிட்டுதா வருவியா..?”

‘ஆமா… என்னத்துக்கு கேக்குறீங்க…’

“தெனம் இட்லி திண்ணலாம்னு தான்”

காலியான காகிதத்தை கசக்கி வீசிவிட்டு, அவனிடமே… வேறு காகிதம் வாங்கி… கைகளைத் துடைத்துகொண்டேன். காசை வாங்கிக்கொண்டவன் பாத்திரத்தைத் தலைக்கு ஏற்றி… சிட்டாய்ப் பறந்து விட்டான். அதன்பின் அவனிடம் ரோட்டு ஓரத்திலேயே இட்லி சாப்பிடுவது வழக்கமாகி விட்டது. நான்கு மாதங்கள் தொடர்ந்து அவனிடம் சாப்பிடத் தொடங்கியதில் நெருக்கமானவனாகிப் போனேன் அவனுக்கு.

வீடியோ தியேட்டர்களில் பார்த்த புதுப்படம், டிக்கெட் பரிசோதகரிடம் மாட்டியது, சாப்பிட்டு விட்டு காசு கொடுக்காத போலீஸ்காரர்கள், தலையைத் தட்டி பாக்கெட்டைக் காலி செய்த மராட்டியர்கள் என்று பேச ஏகப்பட்ட விஷயங்கள் அவனுக்கிருந்தது. ஆனால் அவற்றை காது கொடுத்து கேட்க அவனுக்கு நான் மட்டுமே இருந்தேன்.

வாரவிடுமுறையான ஞாயிற்றுக்கிழமை மட்டும் அவனைச் சந்திப்பது கிடையாது. மற்ற நாட்களில் எனக்காக அவனோ.., அவனுக்காக நானோ காத்திருந்து சந்தித்து விட்டுப் போவது வாடிக்கையாகியிருந்தது. சந்தித்ததும் அருகிலிருக்கும் தேனீர்கடைக்கு போய் தேனீர் குடிப்பதும் எங்களது வாடிக்கையாகியிருந்தது. அந்த ’பையா’க்காரனின் கடை எங்களது மீட்டிங் பாய்ண்ட் ஆனது. சந்திக்க முடியாத தருணங்களில் கடைக்காரனிடம் செய்தி சொல்லிப் போவோம்.

எப்போதும் அவன் பேசும் போது அவனது கண்கள் இங்குமங்குமாய் அலை பாய்ந்து கொண்டே தானிருக்கும். ஒரு முறை காரணம் கேட்டதற்கு, “எங்க சேட்டு கிட்ட எட்டு பசங்க இருக்காய்ங்கண்னே… நா இப்டி ஒங்க கூட பேசுறத பாத்துப்புட்டா… அவருகிட்ட சொல்லீடுவாய்ங்கண்னே…அதா சுத்தி முத்தி பாக்க வேண்டியதாயிருக்கு..”என்றான்.

வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் தன் குடும்பத்தைபத்திச் சொல்லுவான்… கூலி வேலை பார்த்து வந்த அப்பாவின் மரணத்திற்குபின் அம்மா கூலி வேலைக்கு போய்வருவதை… அக்காவைத் தாய்மாமனுக்கு மணம்முடித்து கொடுத்ததை.. மூன்றாவது படிக்கும் தங்கையை நன்கு படிக்க வைக்க வேண்டுமென்ற தனது கனவு பற்றி… என எல்லா கதைகளையும் சொல்லுவான். அக்காவின் திருமணத்திற்கு கடன் கொடுத்த தூரத்து உறவுனர் மூலமே மும்பைக்கு அழைத்து வரப்பட்டிருந்தான். சம்பளம் எவ்வளவு என்பதே தெரியாமல் தினம் பதினாறு முதல் பதினெட்டு மணி நேரம் வேலை பார்த்து வந்தான். வீட்டுக்கடன் தன்னுடைய வேலை மூலம் அடைபட்டு வருவதாகவும் சொன்னான். ஐந்தாவதுடன் தனது படிப்பு நின்று போனது குறித்து அதிகம் கவலை இல்லை அவனிடம். ஆனால்… பள்ளி நண்பர்கள், உறவுக்காரர்களின் பிரிவு, தெருவில் விளையாடுவது என்பது போன்றவற்றை இழந்ததில் ஏக வருத்தமுண்டு அவனுக்கு. அது பற்றிச் சொல்லும்போதே அவனது ஏக்கம் கண்களின் வழி நீராய் வழிந்தோடும்.

ஒரு சனிக்கிழமை தாமதமாய்ப் போய் சேர்ந்ததினால் துரைப்பாண்டியை சந்திக்க முடியாமல் போனது. தேனீர்க்கடை’பையா’விடம் மறுநாள் கண்டிப்பாய் சந்திக்கும் வரும்படி சொல்லி இருந்தான்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை அவனை சந்திக்க காலையிலேயே கிளம்பினேன். எனக்காகக் காத்திருந்தான். என்னைப்பர்த்ததும் அவனது முகத்தில் மகிழ்ச்சி ரேகைகள் பரவத்தொடங்கின.

“அப்படி என்னப்பூ… அவசரம் சண்டே வரச்சொல்லியிருக்க..?”

சில நிமிட மவுனத்திற்குப் பின் தழுதழுத்த குரலில் சொன்னான்… ‘நா… ஊருக்கு…போறேண்னே…’

“ஏண்டா..?” என்றதுமே… பொலபொலவென அழுது விட்டான். அழுது முடிக்கட்டுமென காத்திருந்தேன். விசும்பியபடி.. அவனே தொடர்ந்தான்… ‘ரொம்ப அடிக்கிறாய்ங்கண்னே… முந்தா நாத்து கூட சூடு வெச்சுட்டாய்ங்கண்னே…’ என்று தேம்பியவை தேற்றினேன்.

“நா டிக்கெட்டு எடுத்து தரவாடா…”

“ம்…ஹூம்… வேணாம்னே…. ஆத்தாலுக்கு லெட்டர் போட்டா… மாமா வந்து கூட்டிகிட்டு போயிருவாருண்னே…நீங்க லெட்டர் எழுதித்தாங்க போதும்…” என்றான் கண்களை துடைத்தபடி… எங்கள் பேச்சின் பொருள் புரியாவிட்டாலும்.. துரைப்பாண்டியின் துயரத்தை உணர்ந்தவன் போல, ரெண்டு தேனீர் கிளாஸை நீட்டினான் கடைக்காரன். நாங்கள் எடுத்துக்கொண்டதும்… துரைப்பாண்டியின் தலையில் தடவிக்கொடுத்தபடி உள்ளே போய் விட்டான். தோள்பையைத் திறந்து வெள்ளைக் காகிதத்தை எடுத்து… அவன் சொல்லச் சொல்ல… எனக்கு என்னவோ செய்தது. அழுது விடக்கூடாது. அது அவனையும் பாதிக்கும் என்பதால் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, அவனது வார்த்தைகளை எழுத்துக்களாக உருமாற்றினேன்..!

அன்புள்ள ஆத்தவுக்கு..
பாண்டி எழுதுவது! எப்டி ஆரம்பிக்கிறதுனே தெரியல… அன்னக்கிளி பாப்பா எப்டி இருக்கு? ஸ்கூலுக்கு போவுதா? அக்காவும், மாமாவும் நம்ம வூட்டுக்கெல்லாம் வாராகளா…
ஆத்தா… எனக்கு இங்கென இருக்கவே பிடிக்கல.. ராவுல படுக்க லேட்டாவுது ரவைக்கு வெரசா எழ வேண்டி இருக்கு.. அவனவ(ன்) பொற மண்டையில தா தட்டுறாய்ங்க..! எல்லாத்தையும் விட நா சின்னவனா இருக்குறதுநாள என்னையவே அதிகமா வேல வாங்குறாய்ங்க…
ஏ..ஆத்தா.. கடனே வாங்காம நாமொல்லாம் வாழ முடியாதா…? சித்தப்பூன்னு சொல்லித்தானே.. இவரு கூட இவரு கூட அனுப்பிச்ச.. இங்கன அவர எல்லோருமே ‘சேட்டு’ன்னு தா சொல்லுறேம்… சின்னமாவும் சரியில்ல..எப்பவும் வஞ்சுகிட்டே இருக்குது… ரெண்டு நாளக்கி முந்தி ரவைக்கு எழ லேட்டாகிடுச்சுன்னு சூடு வச்சுட்டய்ங்க..!

வேணாந்தா…இந்த ஊரு வேணா…

நம்ம ஊருக்கு வரணும்போல இருக்குது… மாமாவை அனுப்பிச்சி..என்னய..கூட்டிக்க ஆத்தா… இனி நா ஓங்கிட்ட சுடு சோறு கேக்க மாட்டேன்… பாலு மாமா பட்டறய்க்கே போறேன்… நீ எது ஊத்தினாலும் அதையே குடிக்கிறேந்தா.. என்னைய கூட்டிக்க..ஆத்தா…

அன்னக்கிளி பாப்பா, அக்கா, மாமா, உன்னையனுட்டு..எல்லாத்தையும் பாக்க ஆச ஆசயா இருக்குத்தா… என்னய கூப்பிட்டுக்கத்தா…’’

அன்பு மகன்
துரைப்பாண்டி

எழுதி முடித்ததும் வாசித்து காட்டினேன். முகத்தில் சற்று தெளிவு தெரிந்தது…தான் எப்படியும் மீட்கப்பட்டு விடுவோம் என்ற நம்பிக்கை அவன் கண்களில் தெரிந்தது.

“முகவரிய.. அதா… அட்ரஸ..சொல்றா தம்பீ”

‘ம்.. அம்மா பேரு நம்புத்தாய்ண்னே…’ என்று அவன் ஆரம்பிக்கும் போதே… ‘இங்கன என்னடா பண்ற…?’ என்று வந்து நின்றான் பதினெட்டு வயதில் ஓர் இளைஞன். அவன் தலையிலும் இட்லி பாத்திரமிருந்தது. அவனைப் பார்த்ததும் உதறல் எடுத்தது… துரைப்பாண்டிக்கு…, ‘இவரு மதுரக்காரர்ணே… தெனம் எங்கிட்ட தா சாப்பிடுவாரு… அதா…. பேசிக்கிட்டு இருந்தேன்… அப்ப..வரேன் சார்..’ என்றபடியே இட்லி பாத்திரத்தோடு கிளம்பி, அந்த இளைஞனோடு நடக்கத்தொடங்கினான். அவனோ… என்னை விசித்திரமாய் பார்த்தபடியே.. போனான்.

அன்றுதான் துரைப்பாண்டியை கடைசியாக பார்த்தது. அதன்பின் சந்திக்கவேயில்லை. அவனது அம்மாவுக்காக எழுதிய கடிதமும் சேரும் முகவரியற்று.. என்னிடமே இருக்கிறது. ‘’இப்போது… எப்படி(?) இருப்பான்..? ‘’ என்ற கேள்வி மட்டும் இன்றும் குடைந்து கொண்டே இருக்கிறது என்னுள்.
——————————————————

நினைவுக்கு:

———–

1. “க்யா சையே…?”= என்ன வேணும்?

2. சேட்/ சேட்டு = முதலாளி

3. பையா = உ.பி மாநிலத்தவரை மும்பையில் குறிப்பிடும் சொல்.
———

பிரசுரம் ஆனது தான் என்றாலும், கோப்புக்காக வலையேற்றி உள்ளேன்.

Advertisements

திசெம்பர் 26, 2006 at 11:11 முப 16 பின்னூட்டங்கள்

தண்ணீர் தேசம்

ஒன்பது வருடங்களுக்குப் பின் மீண்டும் சொந்த மண்ணை மிதிப்பதில் ஒரு சுகம் இருக்கத் தான் செய்கிறது. குதிரை வண்டிகளும் மிதி ரிக்ஷாக்களும் நிறைந்திருந்த ரயில் நிலையத்தில் இப்போது ஆட்டோக்கள் வரிசை கட்டி நின்றிருந்தன. எஸ். எஸ். கலைவாணர் வீதியில் நிறைந்திருந்த குடிசைகளில் பல கட்டிடங்களாக உருமாறியிருந்தன.

மீன்பிடித் தொழில் மட்டுமே பிரதானமாயிருந்த ஊரில், துணிக்கடை, மருந்துக்கடை போல தெருக்கொரு டாஸ்மார்க் கடையின் போர்டுகளைப் பார்க்க முடிந்தது. சைக்கிள் குறைந்து ஸ்கூட்டரிலும், ஹீரோ ஹோண்டாவிலும் பறந்தபடி இருந்தார்கள் இளைஞர்கள். சைக்கிளின் பின்புறம் கேன் கட்டி வலம் வரும் பால்காரர்கள், எம்-80இல் போய்க் கொண்டிருந்தார்கள்.

புராண புண்ணியதலமாக மட்டுமே அறியப்பட்டிருந்த ஊர், முதல்முறையாக, அறிவியல்பூர்வமாகவும் தன் பெயரைப் பதிவு செய்துகொண்டது, அப்துல் கலாம் ஜனாதிபதியாக பதவி ஏற்ற பிறகுதான்.

கடைவீதியில் டீக் குடிக்க நின்ற போது சூடாக போட்டுக் கொண்டிருந்த சுவிங்கத்தை எடுத்துத் தின்றேன். பழைய சுவை மாறாமலிருந்தது.
ஊர் மாறிப் போனது போலவே வீடும் மாறிப் போய் இருந்தது. கலர் டீவி, ப்ரிஜ், மெத்தையுடன் கட்டில், பச்சை வண்ண தொலைபேசி.. குளித்து சாப்பிட்டுவிட்டு, வழக்கமாக நண்பர்கள் கூடும் லாலா மிட்டாய்க்கடைக்குப் போகலாம் என்று கிளம்பினேன். மருதுபாண்டியர் சிலையைக் கடந்து நடந்து போய்க் கொண்டிருக்கும்போது எதிரில் வந்த டேங்கர் லாரி ஒன்று மோதுவது போல் வந்து நின்றது.

“டே(ய்).. சுந்தரம்…”

“பங்கா.. எப்படா வந்த?”

“நேத்திக்கு..”

“ஒரு போன் கூட பண்ணலியேடா… அதுசரி.. இப்ப எங்கடா போற..”

“சும்மா அப்படியே வந்தேன்டா”

“அப்ப சரி.. வண்டியில் ஏறிக்கோ, ‘ஓலைக்குடா’ வர போய்ட்டு வந்திடுவோம்”

ஏறிக் கொண்டேன்.

ராமேஸ்வரத்தைச் சுற்றி இருக்கும் பல மீனவ கிராமங்களில் ஓலைக்குடாவும் ஒன்று. ஊரின் வட கிழக்குப் பகுதியில் கடற்கரையை ஒட்டினாற் போலிருக்கும் கிராமம். முன்னூறுக்கும் குறையாத குடிசைகள். ஒரு தொடக்கப் பள்ளி, சின்ன தேவாலயம், மினி தபால் நிலையம் மட்டுமே கொண்ட சிற்றூர். மருத்துவ வசதிகளுக்கு கிராம மக்கள், ராமேஸ்வரத்திற்குத் தான் வருவார்கள்.

மருத்துவ தேவைகளுக்காக மட்டுமன்றி அவர்கள் ராமேஸ்வரத்துக்கு வருவதற்கு இன்னுமொரு காரணமும் உண்டு. அது நல்ல தண்ணீருக்காக. நாடு பொன்விழா கண்ட பின்னும்கூட ‘ஓலைக்குடா’ போல பல கிராமங்களுக்கும் குடிதண்ணீர் வசதி மட்டும் ஏனோ வாய்க்கவில்லை. பல வருடங்களாக மக்கள் ஆறு கிலோமீட்டர் நடந்து வந்து, ஊருக்குள்ளிருந்துதான் குடிதண்ணீர் தூக்கிச் செல்வார்கள். சில சமயங்களில் சைக்கிளின் கேரியரில் இரண்டுபுறமும் குடம் கட்டிச் செல்லும் பெண்களையும் பார்க்கமுடியும். வறட்சிக்குப் பெயர்போன ராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் ஓலைக்குடா போன்று பல கிராமங்கள் உள்ளன.

“ஏண்டா.. இன்னுமா அங்ஙன தண்ணிப் பிரச்சனை தீரல?”

“ஆமாண்டா.. வர்றவனுங்க எல்லாம் இத முடிச்சிட்டுத் தான் மறுவேல பார்ப்பானுங்க.. போடா…”

“ஏண்டா சலிச்சுக்கிற.. உனக்குத்தான் பணம் கெடைக்குமில்ல?”

“டே.. எனக்கு வெறும் சம்பளம் தாண்டா.. தண்ணி வித்து காசு பார்க்கிறவங்க வேற ஆளுங்கடா..”

“ஒலகம் முழுக்க தண்ணி விக்கறாங்க.. நம்மூர்ல விக்கிறது புதுசு இல்லடா.. ஆமா! ஓலக்குடா இன்னும் அப்படியேதா இருக்கா”

“ம்ம்.. நீ போனப்ப இருந்த ஊரு இல்லடா இப்ப.. ரொம்ப மாறிப்போச்சு.. ஊருக்குள்ளாற டெலிபோன் வசதியெல்லாம் வந்திருச்சு. தார் ரோடு போட்டுடாய்ங்க.! ரெண்டு மூணு பெரிய ஸ்டோர்ஸ் எல்லாம் வந்துடுச்சுடா..”

“ஆனா, குடிக்க தண்ணி மட்டும் இன்னும் சொமக்குறாய்ங்கன்னு சொல்லு”

“அடப் போடா இவனே.. ! தண்ணிய சொமக்குற காலமெல்லாம் மலையேறிப் போச்சுடா.. தேவைக்கு ஒரு போன்! தண்ணி சப்ளைக்குன்னே ஊருக்குள்ளாற ஏழு டேங்கர் ஓடுது”

எங்கள் பேச்சினிடையே கிராமத்தில் நுழைந்துவிட்டோம். முதலில் இருந்த வீடுகளில் இருந்து குடத்துடன் பெண்கள் காத்திருந்தார்கள். டேங்கர் லாரி நின்றதும் நாகசுந்தரம், கிளீனருடன் நானும் கீழே இறங்கினேன்.

முதல் வீட்டிலிருந்து ஒரு கட்டையானவர் வந்து டேங்கரின் பைப் அருகில் நின்று கொண்டு குடத்துக்கு இரண்டு ரூபாய் வசூலித்து தண்ணீர் விடத் தொடங்கினார். அவர்தான் தண்ணீர் ஏற்பாடு செய்துதருபவராக இருக்கலாம். டேங்கருக்கு மொத்தமாக பணம் கொடுத்து, கிராமத்தில் சில்லரையாக வசூலித்துப் பணம் பண்ணும் சின்ன முதலாளி!

கிளீனரை மட்டும் விட்டு விட்டு வண்டியின் முன்பக்கம் வந்தோம். சட்டைப் பையிலிருந்து சிகரெட் பாக்கெட்டை நீட்டியபடியே நாகசுந்தரம் கேட்டான். “விட்டுட்டியா?”

“நா விட்டுட்டேன்.. அது தான் விட மாட்டேங்குது..” என்றபடி எடுத்து பற்ற வைத்தேன்.

“மாப்ளே கிறிஸ்டோபரைப் பார்க்கலாம்னு நெனைக்கிறேன். வர்றியா?”

“இல்லடா.. வண்டிய ஓட்டணும். நீ வேணா அவே வீட்லேயே ஒக்கார்ந்து பேசிகிட்டிரு.. நா வண்டியோட வர்றேன்”

கிறிஸ்டோபரின் வீடு ஊரின் கடைசியில் இருந்தது. அவனும் எங்களோடு படித்தவன் தான். நான் ஊரை விட்டு போன சில மாதங்களிலேயே, மணவிழா பத்திரிக்கை அனுப்பி இருந்தான். வாழ்த்துத் தந்தி கூட அனுப்ப முடியாமல் போய்விட்டது.

நடக்க.. நடக்க.. நிறைய மாற்றங்களைக் கிராமத்தில் பார்க்க முடிந்தது. குடிசையாக இருந்த துவக்கப் பள்ளி காங்கிரீட் கட்டிடமாக வளர்ந்திருந்தது. பல வீடுகள் மாடி வைத்து கட்டப் பட்டிருந்தன. தேவாலயத்தின் மேல் நியான் விளக்கில் சிலுவை செய்திருந்தார்கள். எல்லா வீட்டு வாசலிலும் குடத்துடன் பெண்கள் காத்துக் கிடந்தார்கள்.

பல வீடுகள் தங்களை மாற்றிக் கொண்ட போதும், கிறிஸ்டோபரின் வீட்டை அடையாளம் காண்பது சிரமமாக இல்லை. பழைய குடிசை மாறாமல், அப்படியே இருந்தது. வேலி மட்டையைத் தள்ளிக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தேன்.

“கிறிஸ்டோபா..”

“ஆரது..?” ஆண்குரல்.

“வெளியில வர்றது!”

சிறிது நேரத்துக்குப் பின் வெற்றுடம்புடன் துண்டு மட்டும் கட்டியபடி வெளியில் வந்தார் கிறிஸ்டோபரின் அப்பா. ஒன்பது வருடங்களில் எந்த மாற்றமும் இல்லாமல் அப்படியே இருந்தார். கண்களை இடுக்கிக் கொண்டு என்னைப் பார்த்தார்.

“ஆரப்பு… அடையாளந்தெரியலயே..”

“நாந்தாப்பா..” என்னை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டதும் சட்டென உணர்ந்து கொண்டவராய்..”வாப்பூ.. நல்லாருக்கியா ராசா?” என்று கைகளைப் பற்றித் திண்ணையில் அமரச் சொன்னார்.

சிறிது நேரம் பழக்கம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். கிறிஸ்டோபர் கடலுக்குப் போயிருப்பதாகவும், அவன் மனைவி தண்ணீர் பிடிக்கப் போயிருப்பதாகச் சொன்னவர், ‘சென்னீ’ என்று உள் நோக்கிக் குரல் கொடுத்தார். ஐந்து வயதில் ஒரு சிறுமி ஓடி வந்தது.

“ஓடிப் போய்.. பால்ராசு கடையில் சித்தப்பூக்கு ஒரு கலர் வாங்கியா..” என அக்குழந்தையை விரட்டினார்..

“அய்யய்யோ.. அதெல்லாம் வேணாம்பா.. சொம்புல தண்ணி கொடுங்க போதும்” என்றேன் நான்.

“ஒரு சொட்டு தண்ணீ கூட இல்லப்பூ. இருந்ததுல ஒல வச்சிருக்கா.. மருமக எடுத்துட்டு வந்தாத் தான் தண்ணியே! நம்ம ஊருக்குள்ளார பெரிய கடையெல்லாம் வந்தாச்சுப்பூ..ஏ.. ஓடு.!” என்று ஜென்னியை முடுக்கிவிட, அது ஓடிவிட்டது.

பல வருடங்கள் கழித்து.. மணமான நண்பனைப் பார்க்க வெறுங்கையோடு வந்தது மனதை உறுத்தியது. பழக்கம் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே.. குழந்தை ஜென்னி வந்து நின்றாள்.
அவள் கையில் வியர்த்து வழிந்தபடி இருந்தது “லெஹர் பெப்ஸி” பாட்டில்!
***********

திசெம்பர் 16, 2006 at 3:24 முப 2 பின்னூட்டங்கள்

கடந்து போதல்…

பயங்கரமான அந்த அலறலில் உறக்கம் கலைந்து எழுந்து உட்கார்ந்தேன். எனக்கு முன்னமே கட்டிலின் விளிம்பில் உட்கார்ந்திருந்தாள் ரேவதி.

எத்தனையாவது அலறலில் உறக்கம் கலைந்தது என்பது தெரியாது. னால் ரேவதி முதல் சத்தத்திலேயே எழுந்திருக்க வேண்டும். படுக்கையில் விழுந்த பின் இடையில் நான் எழுவதென்பது நடக்காத காரியம். அவளோ எனக்கு நேரெதிர் இரண்டு முறையாவது எழுந்து விடுவாள். பல முறை கனவுகளினால் பயந்து போய் என்னை எழுப்பி,எழுப்பி சோர்ந்து போய் படுத்திருக்கிறாள். இதை காலையில் அவளே சொல்லும் வரை எனக்கு தெரியாது. இப்படியான நானே எழுந்திரித்திருக்கேன் என்றால் அந்த அலறலை உங்களின் கற்பனைக்கே விடுகிறேன்.

புனேயில் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்த எனக்கு பதவி உயர்வோடு மும்பைக்கு மாற்ரல் என்றவுடன் முதலில் திக்கு முக்காடிப் போனோம். எங்களது காதல் திருமணம் கூட அங்குதான் நடந்தது. ஒரே அலுவலகத்தில் பணியாற்றி வருகிறோம் என்பதால் என் மாற்றத்துடன், அவளுக்கும் பணி மாற்றல் உடனே கொடுத்து விட்டார்கள்.

பொதுவாக பெரு நகரங்களில் வசிக்கும் மக்கள் அண்டை வீட்டு மனிதர்களிடம் அறிமுகமாகிக் கொள்ள மாட்டார்கள் என்பதற்கு மும்பையும் தப்பவில்லை. பெரும்பாலும் எல்லா வீடுகளின் கத்வுகளுமே தாழிடப்பட்டே காட்சியளித்தன. அது உட்பக்கமாகவும் இருக்கலாம், வெளிப்பக்கமாகவும் இருக்கலாம்.

ஒருவாரகால ஓட்டல் வாசத்திற்கு பின் ஓர் அடுக்கு மாடி குடியிருப்பின் இரண்டாம் தளத்தில் ஒரு வீடு வாடகைக்கு கிடைத்தது. வீட்டின் உரிமையாளர் தமிழர் என்பதால் கூடுதல் முன் பண தொல்லைகளின்றி எளிதாக குடியேறிவிட்டோம். வீட்டின் உரிமையாளரான திருநெல்வேலி அண்ணாச்சிக்கு றுவீடுகளும், இரண்டு மளிகை கடைகளும் இருந்தன. வீட்டுக்கு தேவையான மளிகைப் பொருட்களையும் அவரிடமே வாங்கி(பற்றில் தான்!) சமையலறையை நிறைத்து விட்டோம். கடைப் பையனே வந்து காலையில் பால் பாக்கெட்டையும் கொடுத்துவிடுவான் என்பதால் ஏக வசதியாக உணர்ந்தோம்.

ஐந்து மாடிகள் கொண்ட, நான்கு கட்டிடங்களை கொண்ட குடியிருப்பு அது. ஒரு தளத்திற்கு நான்கு வீடுகள் என் மொத்தம் இருபது வீடுகளை கொண்டிருந்தது ஒரு கட்டிடம். எல்லோருமே வீட்டின் சொந்தக்காரர்கள் தான். வெளி ட்களுக்கு வாடகைக்கு விடக்கூடாது என்று சொஸைட்டி மூலம் முடிவு செய்திருப்பதால், எங்களை சொந்த மச்சினன் என்றி சொல்லித்தான் வீட்டுச்சாவியை கொடுத்தார் அண்ணாச்சி.

இரண்டு அறை, த்னி சமையலறை கொண்ட வீடு அது. எங்களிருவருக்கும் சற்று அதிகமாகவே இருந்தது அது. மும்பைக்கும், இந்த புதிய வீட்டுக்கும் நாங்கள் வந்து நேற்றோடு நான்கு மாதங்கள் முடிந்துவிட்டது.

“என்னம்மா.. எப்போ எழுந்திருச்ச..?”

“எங்கே.. தூங்கினாத்தானே.. எழுந்திருக்க முடியும்?”

“என்னாடா.. சொல்றே..”

ஆமாம்ப்பா.. சாப்ட உடனே நீங்க வந்து படுத்துட்டீங்க.., சமையல் கட்டுல எல்லா வேலய முடிச்சுட்டு, பாத்ரூம் போய்ட்டு வந்து, படுக்கையில சாஞ்சதுமே இந்த சத்தம் ரம்பமாயிடுச்சு” என்று சொல்லும் போதே கொட்டாவி வந்தது அவளுக்கு.

மணியை பார்த்தேன். இரண்டு நாற்பது. என்ன சத்தமது என்பதை அறிந்து கொள்ள.. சட்டையை மாட்டி வாசல் கதவை திறந்து பார்த்தேன். நடை பாதை விளக்குகள் தவிர வேறு வெளிச்சம் ஏதுமில்லை. எல்லா வீடுகளின் கதவுகளுமே உட்பூட்டியிருந்தன. எங்களிருவரின் தூக்கத்தை கெடுத்த அந்த அலறல் மற்றவர்களை பாதிக்காதது ச்சரியத்தை தந்தாலும், ஒரு வேளை இது பிரமையாக இருக்குமோ என்ற எண்ணம் எழுந்த போதே.. “யா….அல்லா……. ச்சோட்தே.. முஜே.. ச்சோட்தே..” என்ற சத்தம் நிஜத்தை உறைத்தது.

அரவமற்ற இரவு. வேகமாய் வீசிய குளிர்காற்று உடம்பில் பட்டதும் முடிகள் எல்லாம் குத்திட்டு நின்றன. மீண்டும் அமைதி நிலவியது. பாக்கெட்டிலிருந்து சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்றவைத்தேன். எந்த சத்தமுமில்லை. சில்வண்டுகளின் இரைச்சலைத்தவிர.

அப்படியே நடந்து பால்கனி வழியே சொஸைட்டியின் வாசலை எட்டிப் பார்த்தேன். எதையுமே உணராதவனாக வாட்ச்மேன் ராம்லால் தம்பாக்கூ(1) தட்டிக்கொண்டிருந்தான். திரும்பி வீட்டின் வாசற்கதவை தொட்டதும் மீண்டும் அதே சத்தம்.

இப்போது தெளிவாக உணர முடிந்தது. அந்த சத்தம் கட்டிடத்தின் பின் புறத்திலிருந்து தான் வந்தது. நடுநிசியில் போய் பார்ப்பதை விட , காலையில் பார்த்துக்கொள்ளலாம்.. என்ற யோசனையில் வீட்டுக்குள் வந்து,கதவை பூட்டிவிட்டு உள்ளறைக்குள் போனேன்.

“என்னகச்சு?’’

“ஒருபயலும் கதவ தெறக்கல.. வாட்சுமேனும் தேமேனு உக்காந்துருக்கான். நாம பில்ல்டிங் பின்னாடி தான் சத்தம் வருதுன்னு நெனக்கிறேன். காலயில பாத்துக்கலாம். பயப்படாம தூங்கு..”

விளக்கை அணைத்துவிட்டு கட்டுலில் விழுந்தேன். போர்வையை தலையோடு போர்த்திய ரேவதி, துணைக்கு என் வலது கையையும் உள்ளிழுத்துக்கொண்டாள்.

காலையில் இருவரும் அலுவலகம் செல்லும் அவசரகதியில் இருந்தோம். வாட்சுமேனையும் காணாததால் மாலையில் திரும்பும்போது கேட்டுக்கொள்ளலாம் என்ற எண்ணத்துடன் கிளம்பினோம்.

சர்ச் கேட்டின் நான்காவது பிளாட் பாரத்திலிருந்து விரார் பாஸ்ட் மின்தொடர் வண்டி பிடித்து, நாளசோப்ரா வந்திறங்கியபோது மணி எட்டு கியிருந்தது. இது தான் எங்களிருவரின் நேரம். எட்டு மணி நேர வேலைக்கு போகவரயென நான்கு மணி நேரத்திற்கு அதிகமாய் தின்று கொண்டது மும்பை வாழ்க்கை.

டூரவு சமையலுக்கு தேவையான காய்கறிகளை வாங்கிக் கொண்டு, பேசியபடியே சொஸைட்டியை அடைந்தோம். வாசலில் ராம் லாலை காணோம்.

“ரேவா.. நீ ரூமுக்கு போ.. நான் வாட்சுமேன பாத்துட்டு வாரேன்” என்றபடி அவனுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறையை நோக்கி நடந்தேன்.

உள்ளே பம்ன் ஸ்டவின் சத்தம் கேட்டது.

‘ராம் லால்..’

“… … …”

மீண்டும் சற்றே உரக்க சத்தமிட்டேன்.

‘ஹா.. சாப்!’ என்றபடி கதவை திறந்து எட்டிப் பார்த்தான்.

“உன்னால ஒரு வேல வனுமே” என்று இந்தியில் சொன்னேன்.

‘தோ.. ரொண்டு நிமிஷத்துல வரேன் சாப்! இன்னும் ஒரு விசில் வந்துடுச்சுன்னா.. ஸ்டவ்வை அணச்சுட்டு வந்துடுவேன்’

அவன் வருவதற்குள் ஒரு சிகரெட்டை பிடித்து விடலாம் என்ற எண்ணத்தில் பற்ற வைத்தேன். பாதி கரைவதற்குள்ளாகவே வந்து சேர்ந்தான் ராம் லால்.

டார்ச் லைட்டை எடுத்துக் கொள்ளும் படி கூறிவிட்டு, சொஸைட்டியின் வாயிற்கதவு நேக்கி நடக்கலானேன். பின்னாலேயே லைட்டுடன் ஓடிவந்தான் அவன்.

‘என்னாச்சு சாப்?’

நம்ம பில்டிங் பின்னாடி கொஞ்சம் பாக்கனும். வா.. சொல்றேன்” என்றபடி நான் சொஸைட்டியின் வெளிமதிற் சுவரை ஒட்டினார் போல நடக்கலானேன். டார்ச்சை உயிர்பித்து பின்னாடி அடியோற்றினான் ரான்லால்.

இடுப்பு உயரம் வளர்ந்த செடிகளைத்தள்ளி ஒதுக்கி விட்ட படி நடந்தோம். குப்பைகள்…, குப்பைகள்.. சிதறிக்கிடந்த குப்பைகள், பிளாஷ்டிக் பைகளில் அடைக்கப்பட்ட குப்பைகள், மது புட்டிகள் தவிர காய்ந்த சில நாப்கின்கள்.. வேறு எதுவுமில்லை. அங்கு யாரும் வந்து போன தற்கான அடையாளங்கூட இல்லை. ‘பின் எங்கிருந்து சத்தம் வந்திருக்கும்?’ யோசனையுடனே.. கீழிருந்து எனது ரூமை பார்த்தேன். வீட்டின் உள்ளறை தெரிந்தது.

‘ஏதுனாச்சும் விழுந்துடுச்சா.. சாப்?’

‘ஒன்னுமில்லப்பா’ இவனிடம் சொல்லி விடலாம் தான். னால் நமக்கு மட்டுமே தோன்றிய பிரமையா இருந்தால்.. நகைப்புக்கு ளாக வேண்டியிருக்குமென்பதால் சொல்ல வில்லை.

‘போலாம் வா’ என்றபடியே நான் திரும்பினேன். என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்துவிட்டு, திரும்பி நடக்கலானான். டூப்போது அவன் மு போக நான் பின் தொடர்ந்தேன். சொஸைட்டியின் வாசலை அடைந்தவுடன் மீந்தும் கேட்டான், ‘என்ன ச்சு சாப்?’

‘ஒன்னுமில்லப்பா.. பொறவு சொல்றேன்’ என்று அவனை அனுப்பி விட்டு மாடிப்படிகளில் ஏறினேன்.வீட்டுக்குள் நுளைந்ததுமே, ‘என்னப்பா ச்சு?’ என்று கேட்டபடி தேனீரை நீட்டினாள்.

‘பில்டிங் பின்னாடி யாரையும் காணோம். யாரும் வந்து போனதுக்கான அடயாளங்கூட இல்ல’

‘அப்டீனா.. அந்த சத்தம்..’

‘அதுதா எனக்கும் புரியல.. ஒரு வேல ஏதாவது பிரமையா இருக்குமோ?’

‘அதெப்படிப்பா.. பிரமையா இருந்தா ஒருத்தருக்கு இருக்கலாம். நாம ரெண்டு பேருக்குமே எப்படி ஒரே சமயத்துல..? எனக்கென்னமோ பயமாயிருக்குப்பா… வேற வீடு பாக்கலாமே?’

‘என்ன பேசற நீ… நெனச்சவுடனே வீடு மாறதுன்னா.. வுற காரியமா? மொல்ல பாத்துக்கலாம்’

‘ஒங்களுக்கென்ன மாசத்துல பத்துநாளு பார்டீங்கள பாக்கப் போற சாக்குல வெளீயூர் கெளம்பிடுறீங்க.. இங்க தனிய கெடந்து பயந்து சாகுறது நாந்தானே..’

என்னமோ நா விரும்மி ஊர்சுத்துற மாதிரி சொல்றீயே.. பூனாவுல இருந்தப்பையும் இப்படிதானே போய்கிட்டு இருந்தேன்..! இப்ப என்ன செய்யனுங்கிற?’

‘வீட்டுக்கார அண்ணாச்சிகிட்ட வெவரத்த சொல்லுவோம். வாங்க இப்பவே..’
பிணக்கத்தில் முடிய வேண்டிய பேச்சுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்தாயிற்று. இருவரும் அண்ணாச்சியின் கடையை நோக்கி போனோம். இரண்டொரு வாடிக்கையாளர்கள் நின்று கொண்டிருக்கா.. கடைப் பையன்-கள் இருவரும் பம்பரமாக சுழன்று கொண்டிந்தார்கள். அண்ணாச்சி யாருடனோ தொலைபேசியில் கதைத்துக் கொண்டிருந்தார். எங்களைப் பார்த்ததும் ஒரு புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டு.., தன் பேச்சைத் தொடர்ந்தார். அவர் பேசி முடிக்கட்டுமென நாங்கள் காத்திருந்தோம்.

பத்து நிமிடத்தில் தனது பேச்சை முடித்துக்கொண்டவர், “ என்ன தம்பீ.. ஏதுனாச்சும் அயத்துடீங்களா?” என்று கேட்டார்.

“அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லங்க அண்னாச்சி.. ஒங்கட்டதா ஒரு வெசயம் பேசனும்”

“டேய்.. கடய பாத்துக்க.. “ என்று சற்று வளர்ந்த கடைப் பையனிடம் சொல்லிவிட்டு, கடையிலிருந்து வெளியேறி, எங்களிடத்து வந்தார்.
“சொஸைட்டியில ஏதனாச்சும் சொல்லுதாய்ங்களா…?”

“அதொல்லாமில்லங்க… கொஞ்ச நாள வீட்டுல தூங்க முடியல அண்ணாச்சி..” என்று தொடங்கினாள் ரேவதி.

“என்னம்மா.. ச்சு.. எவனாவது ஜகடா பண்றாய்ங்களா?”

“அய்யையோ.. அதொல்லாஉ ஒண்ணுமில்ல”

“பின்ன..”

“ராத்திரி பூரா ஒரே சத்தமா கேக்குது.. பில்டிங் பின்னாடி-யிருந்து தா வருதுன்னு நெனைக்கேன். உள்ளறையில படுத்தொறங்க முடியலை.. காதுக்குள்ளார வந்து கத்துற மாதிரி இருக்கு”

“ப்பூ.. இவ்வளவுதானா..”

“என்ன அண்ணாச்சி இப்படி சொல்லீட்டிய?” என்றோம் நாங்களிருவரும் அதிர்ச்சியில்!

“அது.. பயப்படுற மாதிரி ஒன்னுமில்லைங்க.. நம்ம பிளாட்டுக்கு நேர் கீழ் வீட்டுல.. ஒரு கோட்டிக்காரன் இருக்கான். அவந்தான் கத்தியிருப்பான். யனா ஸ்பத்திரியில இருந்தே அவன் அனுப்புட்-சுட்டாய்ங்க.. வயசான ளு வேற.. நீங்களே சொல்லீடுங்க.. அவிய்ங்க பாத்துப்பாய்ங்க.. நா வேண்னா நாளக்கி காலயில சொல்லிகிருதேன்” சொல்லிவிட்டு கடைக்குள் போய் விட்டார்.

ஒருவரையோருவர் பார்த்துக்கொண்டோம். திருமபவும் சொஸைட்டியை பார்த்து நடக்கத் தொடங்கினோம். எங்களின் தூக்கத்தை தின்ற அந்த சத்தத்திற்கு ஏன் மற்ற எவரும் எழுந்திரிக்க வில்லை? எதையுமே கேட்காதது போல வாட்ச் மேன் தம்பாக்கூ தட்டிக் கொண்டி ருந்தது.. போன்ற எல்லா சந்தேகங்களும் பளிச்சென புரிந்தது. அவர்கள் அந்தக் குரலை பழகிப் போய் இருந்தார்கள்.

முதல் தளத்தில் அந்த வீட்டு வாசலில் இருந்த காலிங்பெலை அழுத்திவிட்டு சில நிமிடங்கள் காத்திருந்தோம். ஓர் இளம் பெண் கதவைத் திறந்து சிறிய இடைவெளி வழியாக எங்களைப் பார்த்தார். அவருக்கு பின்னால் சுவற்றில் பெரிய மெக்கா மசூதியின் படம் மாட்டப்பட்டிருந்தது.

‘என்ன வேணும்?’ – இந்தியில் கேட்டார்.

“நாங்க உங்க வீட்டுக்கு மேல் வீட்டுக்காரங்க.. உங்க கூட கொஞ்சம் பேசனும்.”

‘ஒரு நிமிசம்’ என்று கதவை சாத்திவிடார்.

மீண்டும் கதவு திறந்தது. இம்முறை கதவைத் திறந்தது முப்பது வயது மதிக்கத்தக்க ஓர் இளைஞன். தலையில் குள்ளா, மீசை மழித்த முகத்தில் தாடி.

‘ப்ளீஸ்.. கம் இன்..!’

நாங்கள் உள்ளே சொன்று ஓரத்தில் போடப் பட்டிருந்த சோபாவில் அமர்ந்தோம்.

‘சொல்லுங்க.. என்ன உதவி செய்யட்டும்?’ என்று அந்த இளைஞன் அழகான தன் இந்தியில் பேச்சை தொடங்கினான்.

“இல்ல.. அது.. வந்து..”

‘அட.. சும்மா.. சொல்லுங்க.. அதுசரி, மொதல்ல தண்ணிய எடுத்துக்குங்க.. டீ, குளிர் பானமா.. எது குடிப்பீங்க…?’

“பரவாயில்லங்க..”

‘ச்சே..ச்சே.. அப்படி சொல்லக்கூடாது. எது வேணும்னு சொல்லுங்க..’

“டீ போதும்”

‘நூர்.. சாயா மண்ணுமா’ என்று உள்ளறையை நோக்கி குரல் கொடுத்தான். வீட்டின் சுவர் முழுக்க உருது மொழியிலான பலகைகளும், விதவிதமான மசூதியின் படங்களும் மாட்டப் பட்டிருந்தன. பரஸ்பர அறிமுகத்தோடு பேச்சு தொடங்கியது.

தேனீர் வந்தது, கூடவே ஒரு தட்டு நிறைய காரியும். தேனீரை சுவைத்த படியே விஷயத்திற்கு வந்தேன் நான்.

“கொஞ்ச நாள… வீட்டுல தூங்க முடியல.. என் மணைவி ரொம்ப பயப்பறா..மாசத்துல பாதி நாளு பீஸ் வேலயா வெளியீலயே தங்கீருவேன்… இவ தனியாவேற இருக்கிறதாலா… ரொம்பவே பயப்பறா… நா என்ன சொல்ல வாரேன்னு புரியுதுங்களா…?”

‘இல்ல…சார்.. நீங்களே.. முழுசா பேசிடுங்களேன்…’ என்ற அவன் முகத்தில் ஏதோவொரு கலவர ரேகை படரத்தொடங்கியது.

“சரி.. நேரடியாவே விஷயத்துக்கு வந்துற்றேன்… உங்க வீட்டுல யாருக்கோ மனநிலை சரியில்லையாம்.. அவரு போடுற சத்தம் தான் எங்க தூக்கத்த கெடுக்குது. அவர ஏதவது நல்ல மருத்துவ மனையில சேர்துடலாமே…?”

‘ஒரு நிமிசம் ரொண்டு பேரும் உள்ளறை வரைக்கும் வர முடியுமா..?’ என்றபடி எழுத்தான் அவன். என் கைகளைப் பற்றி வேண்டாம் என்பது போல தடுத்தாள் ரேவதி.

‘பயப்படாதீங்க.. ஒன்னும் காது..’ ரேவாவின் கை மொழியை உணர்ந்தவன் போல பேசினான். மனதில் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு உள்ளே போனோம்.

பெரிய அறை. ஒரு கட்டில் தென்பட்டது. போதிய வெளிச்சமில்லை. நீலக்கலரில் ஒரு ஜீரோ வாட்ஸ் மட்டும் எரிந்து கொண்டிருந்தது. மின் விசிறி சுழலும் சப்தம் கேட்டலும் புழுக்கத்தை வாசனையாலும் உணர முடிந்தது. அறைக்குள்ளும் ஹாலில் பார்த்தது போலவே சுவர் முழுக்க படங்கள்.

மெத்தை போடப்பட்ட கட்டிலில் ஒரு உருவம் சுருண்டு படுத்துக் கிடந்தது. அந்த உருவத்தை மெல்ல நெருங்கினான் அவன். ‘வாப்பா..’ என்று மெதுவாய் அவன் அழைத்தௌம் சுருண்டு கிடந்த உருவம் அசைவது தெரிந்தது.

‘நூர் அந்த லைட்ட போடு’ என்று அவன் சொன்னதும், எங்களுக்கு பின்னால் எஇன்றிருந்த அந்த மென் சுட்சை தட்டி விட, அறைக்குள் குழல் விளக்கின் வெளிச்சம் பரவியது. அந்த இளைஞனின் கைகளைப் பற்றியிருந்த அந்த பெரியவருக்கு அறுபது வயது இருக்கலாம்.
முகமே தெரியாத அளவுக்கு தாடி வளர்த்திருந்தார். அவர்கையில் பச்சை கலரில் ஒரு மாலையும் இருந்தது.

வெளிச்சத்தில் எங்களைப் பார்த்ததும் அவரின் முகம் மாறத்தொடங்கியது. அவ்விளைஞனின் கையை உதறி விட்டு, அவனையும் தள்லிவிட்டு, கட்டிலுக்கு கீழே ஒளிந்து கொண்டார். அந்த இளைஞன் குனிந்து…, ‘வாப்பா’ என்று ஏதோ சொல்ல எத்தனிப்பதற்குள் அவர் கத்தத் தொடங்கினார். வீடே அதிரும் படி அலரதொடங்கிய குரல் சுவர்களில் பட்டு அந்த அறைக்குள்ளேயே சுற்றியது.

‘ச்சோட்தே.. ச்சோட்தே.. யா.. அல்லாலாலாலா.. முஜே பச்சாவ்வ்வ்’ என்று மீண்டும் மீண்டும் அதையே சொன்னார். கூப்பிய அவரது கைகள் கட்டிலின் கீழ் தெரிந்தது. நான் திரும்பி ரேவதியை பார்த்தேன். வியர்த்துப் போன அவள் முகத்தில் அருளேயில்லை.

நாங்கள் குழப்பத்துடன் அந்த இளைஞனை பார்க்க.. அவன் எங்களுடன் ஹாலுக்கு வந்தான். அந்த பெண் மட்டும் பெரியவரை சமாதனப் படுத்தும் படி பேசிக்கொண்டிருந்தது கேட்டது.

“யாரிவர்.. என்ன ச்சு?”

அவரு என் மனைவி நூர்ஜானோட அப்பா.. சொந்தமா பெரிய செருப்புக் கட வச்சிருந்தாரு. அவருக்கு அஞ்சு பொண்னுங்கலும், ரெண்டு பையனுமா இருந்த அமைதியான குடும்பம் சார் அது. தொன்னூத்தி மூனுல நடந்த மதக்கலவரத்துல பாதிக்கப்பட்டவங்கள்ல.. எங்க குடும்பமும் ஒன்னு. கண் எதிரிலேயே மனைவி புள்ளைங்கன்னு எல்லோரையும் இவரு பலி கொடுத்துட்டுட்டாரு. அப்போ நூர்க்கு பதினாலு வயசு.. இவங்களோட பக்கத்து வீடு என்னோடது. என்னோட குடும்பமும் அந்த கலவரத்துல தான் பலியாகிடுச்சு. அப்ப நா உறவினர் வீட்டு விசேசத்துக்காக ஹைத்ராபாத்துல இருந்தேன்.

அந்த கலவரத்துல எல்லாத்தையும் எல்லாரையும் இழந்து, மனநிலை சரியில்லாத அப்பாவோட நூர் தனியா இருந்தா.. எனக்கும் யாரும் இல்ல. அவளுக்கும் யாருமில்லாதனால.. அவள நிக்காக் பண்ணிக்கிட்டேன். அவருக்கு சரியாகுறவரைக்கும் கொழந்த ஏதும் வேணம்னு முடிவு பண்ணி இருக்கோம்.

அவருக்கு எங்க ளுங்களத் த்விர வேறு யாரப் பாத்தாலும்.. அந்த கலவர சம்பவம் நினைவுக்கு வந்திடும். உயிர் பயத்துல அவர் கத்துரது வாடிக்கையாகிப் போச்சு சார்.

பூனாவுல தான் இத்தன நால் வச்சிருந்தோம்.. அங்கேயும் கைய விரிச்சுட்டாங்க.. அதோட அவருக்கு கேன்சர் வேற இருக்குறது நாள.. ரொம்ப நாளக்கி இல்லனு சொல்லிட்டாங்க.. கடசிகாலத்தையாவது எங்க கூட அவரு இருக்கட்டுமேன்னுதா கொந்து வந்துட்டோம். ப்ளீஸ்..சார்.. அவர் எங்க கூட கடசி காலத்தயாவது கழிக்கட்டுமே… சொஸைட்டியில எல்லோருக்கும் இந்தசத்தமும் பழகிப் போனது நாள அவங்க எல்லோரும் ஒத்துகிட்டாங்க..

இன்னும் கொஞ்ச காலம் தா சார்.. ப்ளீஸ்.. நீங்களும் ஒத்துகிட்டா எங்களுக்கு ஒரு மனசுக்கும் றுதல் கிடைக்கும்..’ என்று அவ்விளைஞன் கைகள் கூப்பி தொழ.. தரவாய்.. அவனது கூப்பிய கைகளை இறுகப் பற்றி விடைபெற்று வெளியே வந்தோம். மெல்லிய சாரல் காற்று ஒருவித மனநிலையை சமன் செய்து இருந்தது.

****** ***** *******
இங்கு இருந்து எடுக்கப்பட்டது

திசெம்பர் 16, 2006 at 3:16 முப பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தண்ணீர் தேசம்

ன்பது வருடங்களுக்குப் பின் மீண்டும் சொந்த மண்ணை மிதிப்பதில் ஒரு சுகம் இருக்கத் தான் செய்கிறது. குதிரை வண்டிகளும் மிதி ரிக்ஷாக்களும் நிறைந்திருந்த ரயில் நிலையத்தில் இப்போது ஆட்டோக்கள் வரிசை கட்டி நின்றிருந்தன. எஸ். எஸ். கலைவாணர் வீதியில் நிறைந்திருந்த குடிசைகளில் பல கட்டிடங்களாக உருமாறியிருந்தன.

மீன்பிடித் தொழில் மட்டுமே பிரதானமாயிருந்த ஊரில், துணிக்கடை, மருந்துக்கடை போல தெருக்கொரு டாஸ்மார்க் கடையின் போர்டுகளைப் பார்க்க முடிந்தது. சைக்கிள் குறைந்து ஸ்கூட்டரிலும், ஹீரோ ஹோண்டாவிலும் பறந்தபடி இருந்தார்கள் இளைஞர்கள். சைக்கிளின் பின்புறம் கேன் கட்டி வலம் வரும் பால்காரர்கள், எம்-80இல் போய்க் கொண்டிருந்தார்கள்.

புராண புண்ணியதலமாக மட்டுமே அறியப்பட்டிருந்த ஊர், முதல்முறையாக, அறிவியல்பூர்வமாகவும் தன் பெயரைப் பதிவு செய்துகொண்டது, அப்துல் கலாம் ஜனாதிபதியாக பதவி ஏற்ற பிறகுதான்.

கடைவீதியில் டீக் குடிக்க நின்ற போது சூடாக போட்டுக் கொண்டிருந்த சுவிங்கத்தை எடுத்துத் தின்றேன். பழைய சுவை மாறாமலிருந்தது.
ஊர் மாறிப் போனது போலவே வீடும் மாறிப் போய் இருந்தது. கலர் டீவி, ப்ரிஜ், மெத்தையுடன் கட்டில், பச்சை வண்ண தொலைபேசி.. குளித்து சாப்பிட்டுவிட்டு, வழக்கமாக நண்பர்கள் கூடும் லாலா மிட்டாய்க்கடைக்குப் போகலாம் என்று கிளம்பினேன். மருதுபாண்டியர் சிலையைக் கடந்து நடந்து போய்க் கொண்டிருக்கும்போது எதிரில் வந்த டேங்கர் லாரி ஒன்று மோதுவது போல் வந்து நின்றது.

“டே(ய்).. சுந்தரம்…”

“பங்கா.. எப்படா வந்த?”

“நேத்திக்கு..”

“ஒரு போன் கூட பண்ணலியேடா… அதுசரி.. இப்ப எங்கடா போற..”

“சும்மா அப்படியே வந்தேன்டா”

“அப்ப சரி.. வண்டியில் ஏறிக்கோ, ‘ஓலைக்குடா’ வர போய்ட்டு வந்திடுவோம்”

ஏறிக் கொண்டேன்.

ராமேஸ்வரத்தைச் சுற்றி இருக்கும் பல மீனவ கிராமங்களில் ஓலைக்குடாவும் ஒன்று. ஊரின் வட கிழக்குப் பகுதியில் கடற்கரையை ஒட்டினாற் போலிருக்கும் கிராமம். முன்னூறுக்கும் குறையாத குடிசைகள். ஒரு தொடக்கப் பள்ளி, சின்ன தேவாலயம், மினி தபால் நிலையம் மட்டுமே கொண்ட சிற்றூர். மருத்துவ வசதிகளுக்கு கிராம மக்கள், ராமேஸ்வரத்திற்குத் தான் வருவார்கள்.

மருத்துவ தேவைகளுக்காக மட்டுமன்றி அவர்கள் ராமேஸ்வரத்துக்கு வருவதற்கு இன்னுமொரு காரணமும் உண்டு. அது நல்ல தண்ணீருக்காக. நாடு பொன்விழா கண்ட பின்னும்கூட ‘ஓலைக்குடா’ போல பல கிராமங்களுக்கும் குடிதண்ணீர் வசதி மட்டும் ஏனோ வாய்க்கவில்லை. பல வருடங்களாக மக்கள் ஆறு கிலோமீட்டர் நடந்து வந்து, ஊருக்குள்ளிருந்துதான் குடிதண்ணீர் தூக்கிச் செல்வார்கள். சில சமயங்களில் சைக்கிளின் கேரியரில் இரண்டுபுறமும் குடம் கட்டிச் செல்லும் பெண்களையும் பார்க்கமுடியும். வறட்சிக்குப் பெயர்போன ராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் ஓலைக்குடா போன்று பல கிராமங்கள் உள்ளன.

“ஏண்டா.. இன்னுமா அங்ஙன தண்ணிப் பிரச்சனை தீரல?”

“ஆமாண்டா.. வர்றவனுங்க எல்லாம் இத முடிச்சிட்டுத் தான் மறுவேல பார்ப்பானுங்க.. போடா…”

“ஏண்டா சலிச்சுக்கிற.. உனக்குத்தான் பணம் கெடைக்குமில்ல?”

“டே.. எனக்கு வெறும் சம்பளம் தாண்டா.. தண்ணி வித்து காசு பார்க்கிறவங்க வேற ஆளுங்கடா..”

“ஒலகம் முழுக்க தண்ணி விக்கறாங்க.. நம்மூர்ல விக்கிறது புதுசு இல்லடா.. ஆமா! ஓலக்குடா இன்னும் அப்படியேதா இருக்கா”

“ம்ம்.. நீ போனப்ப இருந்த ஊரு இல்லடா இப்ப.. ரொம்ப மாறிப்போச்சு.. ஊருக்குள்ளாற டெலிபோன் வசதியெல்லாம் வந்திருச்சு. தார் ரோடு போட்டுடாய்ங்க.! ரெண்டு மூணு பெரிய ஸ்டோர்ஸ் எல்லாம் வந்துடுச்சுடா..”

“ஆனா, குடிக்க தண்ணி மட்டும் இன்னும் சொமக்குறாய்ங்கன்னு சொல்லு”

“அடப் போடா இவனே.. ! தண்ணிய சொமக்குற காலமெல்லாம் மலையேறிப் போச்சுடா.. தேவைக்கு ஒரு போன்! தண்ணி சப்ளைக்குன்னே ஊருக்குள்ளாற ஏழு டேங்கர் ஓடுது”

எங்கள் பேச்சினிடையே கிராமத்தில் நுழைந்துவிட்டோம். முதலில் இருந்த வீடுகளில் இருந்து குடத்துடன் பெண்கள் காத்திருந்தார்கள். டேங்கர் லாரி நின்றதும் நாகசுந்தரம், கிளீனருடன் நானும் கீழே இறங்கினேன்.

முதல் வீட்டிலிருந்து ஒரு கட்டையானவர் வந்து டேங்கரின் பைப் அருகில் நின்று கொண்டு குடத்துக்கு இரண்டு ரூபாய் வசூலித்து தண்ணீர் விடத் தொடங்கினார். அவர்தான் தண்ணீர் ஏற்பாடு செய்துதருபவராக இருக்கலாம். டேங்கருக்கு மொத்தமாக பணம் கொடுத்து, கிராமத்தில் சில்லரையாக வசூலித்துப் பணம் பண்ணும் சின்ன முதலாளி!

கிளீனரை மட்டும் விட்டு விட்டு வண்டியின் முன்பக்கம் வந்தோம். சட்டைப் பையிலிருந்து சிகரெட் பாக்கெட்டை நீட்டியபடியே நாகசுந்தரம் கேட்டான். “விட்டுட்டியா?”

“நா விட்டுட்டேன்.. அது தான் விட மாட்டேங்குது..” என்றபடி எடுத்து பற்ற வைத்தேன்.

“மாப்ளே கிறிஸ்டோபரைப் பார்க்கலாம்னு நெனைக்கிறேன். வர்றியா?”

“இல்லடா.. வண்டிய ஓட்டணும். நீ வேணா அவே வீட்லேயே ஒக்கார்ந்து பேசிகிட்டிரு.. நா வண்டியோட வர்றேன்”

கிறிஸ்டோபரின் வீடு ஊரின் கடைசியில் இருந்தது. அவனும் எங்களோடு படித்தவன் தான். நான் ஊரை விட்டு போன சில மாதங்களிலேயே, மணவிழா பத்திரிக்கை அனுப்பி இருந்தான். வாழ்த்துத் தந்தி கூட அனுப்ப முடியாமல் போய்விட்டது.

நடக்க.. நடக்க.. நிறைய மாற்றங்களைக் கிராமத்தில் பார்க்க முடிந்தது. குடிசையாக இருந்த துவக்கப் பள்ளி காங்கிரீட் கட்டிடமாக வளர்ந்திருந்தது. பல வீடுகள் மாடி வைத்து கட்டப் பட்டிருந்தன. தேவாலயத்தின் மேல் நியான் விளக்கில் சிலுவை செய்திருந்தார்கள். எல்லா வீட்டு வாசலிலும் குடத்துடன் பெண்கள் காத்துக் கிடந்தார்கள்.

பல வீடுகள் தங்களை மாற்றிக் கொண்ட போதும், கிறிஸ்டோபரின் வீட்டை அடையாளம் காண்பது சிரமமாக இல்லை. பழைய குடிசை மாறாமல், அப்படியே இருந்தது. வேலி மட்டையைத் தள்ளிக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தேன்.

“கிறிஸ்டோபா..”

“ஆரது..?” ஆண்குரல்.

“வெளியில வர்றது!”

சிறிது நேரத்துக்குப் பின் வெற்றுடம்புடன் துண்டு மட்டும் கட்டியபடி வெளியில் வந்தார் கிறிஸ்டோபரின் அப்பா. ஒன்பது வருடங்களில் எந்த மாற்றமும் இல்லாமல் அப்படியே இருந்தார். கண்களை இடுக்கிக் கொண்டு என்னைப் பார்த்தார்.

“ஆரப்பு… அடையாளந்தெரியலயே..”

“நாந்தாப்பா..” என்னை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டதும் சட்டென உணர்ந்து கொண்டவராய்..”வாப்பூ.. நல்லாருக்கியா ராசா?” என்று கைகளைப் பற்றித் திண்ணையில் அமரச் சொன்னார்.

சிறிது நேரம் பழக்கம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். கிறிஸ்டோபர் கடலுக்குப் போயிருப்பதாகவும், அவன் மனைவி தண்ணீர் பிடிக்கப் போயிருப்பதாகச் சொன்னவர், ‘சென்னீ’ என்று உள் நோக்கிக் குரல் கொடுத்தார். ஐந்து வயதில் ஒரு சிறுமி ஓடி வந்தது.

“ஓடிப் போய்.. பால்ராசு கடையில் சித்தப்பூக்கு ஒரு கலர் வாங்கியா..” என அக்குழந்தையை விரட்டினார்..

“அய்யய்யோ.. அதெல்லாம் வேணாம்பா.. சொம்புல தண்ணி கொடுங்க போதும்” என்றேன் நான்.

“ஒரு சொட்டு தண்ணீ கூட இல்லப்பூ. இருந்ததுல ஒல வச்சிருக்கா.. மருமக எடுத்துட்டு வந்தாத் தான் தண்ணியே! நம்ம ஊருக்குள்ளார பெரிய கடையெல்லாம் வந்தாச்சுப்பூ..ஏ.. ஓடு.!” என்று ஜென்னியை முடுக்கிவிட, அது ஓடிவிட்டது.

பல வருடங்கள் கழித்து.. மணமான நண்பனைப் பார்க்க வெறுங்கையோடு வந்தது மனதை உறுத்தியது. பழக்கம் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே.. குழந்தை ஜென்னி வந்து நின்றாள்.
அவள் கையில் வியர்த்து வழிந்தபடி இருந்தது “லெஹர் பெப்ஸி” பாட்டில்!

கோப்பு:- முதல் பூங்கா இதழில் தேர்வாகி உள்ளது.

செப்ரெம்பர் 8, 2006 at 7:46 முப 13 பின்னூட்டங்கள்

சிறுகதை : கடந்து போதல்

இந்த மாத(ஏப்-1-15) புதிய பார்வை இதழில் வெளியான என் சிறுகதை இது.
————————————————————————-

கடந்து போதல்…

பயங்கரமான அந்த அலறலில் உறக்கம் கலைந்து எழுந்து உட்கார்ந்தேன். எனக்கு முன்னமே கட்டிலின் விளிம்பில் உட்கார்ந்திருந்தாள் ரேவதி.

எத்தனையாவது அலறலில் உறக்கம் கலைந்தது என்பது தெரியாது. னால் ரேவதி முதல் சத்தத்திலேயே எழுந்திருக்க வேண்டும். படுக்கையில் விழுந்த பின் இடையில் நான் எழுவதென்பது நடக்காத காரியம். அவளோ எனக்கு நேரெதிர் இரண்டு முறையாவது எழுந்து விடுவாள். பல முறை கனவுகளினால் பயந்து போய் என்னை எழுப்பி,எழுப்பி சோர்ந்து போய் படுத்திருக்கிறாள். இதை காலையில் அவளே சொல்லும் வரை எனக்கு தெரியாது. இப்படியான நானே எழுந்திரித்திருக்கேன் என்றால் அந்த அலறலை உங்களின் கற்பனைக்கே விடுகிறேன்.

புனேயில் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்த எனக்கு பதவி உயர்வோடு மும்பைக்கு மாற்ரல் என்றவுடன் முதலில் திக்கு முக்காடிப் போனோம். எங்களது காதல் திருமணம் கூட அங்குதான் நடந்தது. ஒரே அலுவலகத்தில் பணியாற்றி வருகிறோம் என்பதால் என் மாற்றத்துடன், அவளுக்கும் பணி மாற்றல் உடனே கொடுத்து விட்டார்கள்.

பொதுவாக பெரு நகரங்களில் வசிக்கும் மக்கள் அண்டை வீட்டு மனிதர்களிடம் அறிமுகமாகிக் கொள்ள மாட்டார்கள் என்பதற்கு மும்பையும் தப்பவில்லை. பெரும்பாலும் எல்லா வீடுகளின் கத்வுகளுமே தாழிடப்பட்டே காட்சியளித்தன. அது உட்பக்கமாகவும் இருக்கலாம், வெளிப்பக்கமாகவும் இருக்கலாம்.

ஒருவாரகால ஓட்டல் வாசத்திற்கு பின் ஓர் அடுக்கு மாடி குடியிருப்பின் இரண்டாம் தளத்தில் ஒரு வீடு வாடகைக்கு கிடைத்தது. வீட்டின் உரிமையாளர் தமிழர் என்பதால் கூடுதல் முன் பண தொல்லைகளின்றி எளிதாக குடியேறிவிட்டோம். வீட்டின் உரிமையாளரான திருநெல்வேலி அண்ணாச்சிக்கு றுவீடுகளும், இரண்டு மளிகை கடைகளும் இருந்தன. வீட்டுக்கு தேவையான மளிகைப் பொருட்களையும் அவரிடமே வாங்கி(பற்றில் தான்!) சமையலறையை நிறைத்து விட்டோம். கடைப் பையனே வந்து காலையில் பால் பாக்கெட்டையும் கொடுத்துவிடுவான் என்பதால் ஏக வசதியாக உணர்ந்தோம்.

ஐந்து மாடிகள் கொண்ட, நான்கு கட்டிடங்களை கொண்ட குடியிருப்பு அது. ஒரு தளத்திற்கு நான்கு வீடுகள் என் மொத்தம் இருபது வீடுகளை கொண்டிருந்தது ஒரு கட்டிடம். எல்லோருமே வீட்டின் சொந்தக்காரர்கள் தான். வெளி ட்களுக்கு வாடகைக்கு விடக்கூடாது என்று சொஸைட்டி மூலம் முடிவு செய்திருப்பதால், எங்களை சொந்த மச்சினன் என்றி சொல்லித்தான் வீட்டுச்சாவியை கொடுத்தார் அண்ணாச்சி.

இரண்டு அறை, த்னி சமையலறை கொண்ட வீடு அது. எங்களிருவருக்கும் சற்று அதிகமாகவே இருந்தது அது. மும்பைக்கும், இந்த புதிய வீட்டுக்கும் நாங்கள் வந்து நேற்றோடு நான்கு மாதங்கள் முடிந்துவிட்டது.

“என்னம்மா.. எப்போ எழுந்திருச்ச..?”

“எங்கே.. தூங்கினாத்தானே.. எழுந்திருக்க முடியும்?”

“என்னாடா.. சொல்றே..”

ஆமாம்ப்பா.. சாப்ட உடனே நீங்க வந்து படுத்துட்டீங்க.., சமையல் கட்டுல எல்லா வேலய முடிச்சுட்டு, பாத்ரூம் போய்ட்டு வந்து, படுக்கையில சாஞ்சதுமே இந்த சத்தம் ரம்பமாயிடுச்சு” என்று சொல்லும் போதே கொட்டாவி வந்தது அவளுக்கு.

மணியை பார்த்தேன். இரண்டு நாற்பது. என்ன சத்தமது என்பதை அறிந்து கொள்ள.. சட்டையை மாட்டி வாசல் கதவை திறந்து பார்த்தேன். நடை பாதை விளக்குகள் தவிர வேறு வெளிச்சம் ஏதுமில்லை. எல்லா வீடுகளின் கதவுகளுமே உட்பூட்டியிருந்தன. எங்களிருவரின் தூக்கத்தை கெடுத்த அந்த அலறல் மற்றவர்களை பாதிக்காதது ச்சரியத்தை தந்தாலும், ஒரு வேளை இது பிரமையாக இருக்குமோ என்ற எண்ணம் எழுந்த போதே.. “யா….அல்லா……. ச்சோட்தே.. முஜே.. ச்சோட்தே..” என்ற சத்தம் நிஜத்தை உறைத்தது.

அரவமற்ற இரவு. வேகமாய் வீசிய குளிர்காற்று உடம்பில் பட்டதும் முடிகள் எல்லாம் குத்திட்டு நின்றன. மீண்டும் அமைதி நிலவியது. பாக்கெட்டிலிருந்து சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்றவைத்தேன். எந்த சத்தமுமில்லை. சில்வண்டுகளின் இரைச்சலைத்தவிர.

அப்படியே நடந்து பால்கனி வழியே சொஸைட்டியின் வாசலை எட்டிப் பார்த்தேன். எதையுமே உணராதவனாக வாட்ச்மேன் ராம்லால் தம்பாக்கூ(1) தட்டிக்கொண்டிருந்தான். திரும்பி வீட்டின் வாசற்கதவை தொட்டதும் மீண்டும் அதே சத்தம்.

இப்போது தெளிவாக உணர முடிந்தது. அந்த சத்தம் கட்டிடத்தின் பின் புறத்திலிருந்து தான் வந்தது. நடுநிசியில் போய் பார்ப்பதை விட , காலையில் பார்த்துக்கொள்ளலாம்.. என்ற யோசனையில் வீட்டுக்குள் வந்து,கதவை பூட்டிவிட்டு உள்ளறைக்குள் போனேன்.

“என்னகச்சு?’’

“ஒருபயலும் கதவ தெறக்கல.. வாட்சுமேனும் தேமேனு உக்காந்துருக்கான். நாம பில்ல்டிங் பின்னாடி தான் சத்தம் வருதுன்னு நெனக்கிறேன். காலயில பாத்துக்கலாம். பயப்படாம தூங்கு..”

விளக்கை அணைத்துவிட்டு கட்டுலில் விழுந்தேன். போர்வையை தலையோடு போர்த்திய ரேவதி, துணைக்கு என் வலது கையையும் உள்ளிழுத்துக்கொண்டாள்.

காலையில் இருவரும் அலுவலகம் செல்லும் அவசரகதியில் இருந்தோம். வாட்சுமேனையும் காணாததால் மாலையில் திரும்பும்போது கேட்டுக்கொள்ளலாம் என்ற எண்ணத்துடன் கிளம்பினோம்.

சர்ச் கேட்டின் நான்காவது பிளாட் பாரத்திலிருந்து விரார் பாஸ்ட் மின்தொடர் வண்டி பிடித்து, நாளசோப்ரா வந்திறங்கியபோது மணி எட்டு கியிருந்தது. இது தான் எங்களிருவரின் நேரம். எட்டு மணி நேர வேலைக்கு போகவரயென நான்கு மணி நேரத்திற்கு அதிகமாய் தின்று கொண்டது மும்பை வாழ்க்கை.

டூரவு சமையலுக்கு தேவையான காய்கறிகளை வாங்கிக் கொண்டு, பேசியபடியே சொஸைட்டியை அடைந்தோம். வாசலில் ராம் லாலை காணோம்.

“ரேவா.. நீ ரூமுக்கு போ.. நான் வாட்சுமேன பாத்துட்டு வாரேன்” என்றபடி அவனுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறையை நோக்கி நடந்தேன்.

உள்ளே பம்ன் ஸ்டவின் சத்தம் கேட்டது.

‘ராம் லால்..’

“… … …”

மீண்டும் சற்றே உரக்க சத்தமிட்டேன்.

‘ஹா.. சாப்!’ என்றபடி கதவை திறந்து எட்டிப் பார்த்தான்.

“உன்னால ஒரு வேல வனுமே” என்று இந்தியில் சொன்னேன்.

‘தோ.. ரொண்டு நிமிஷத்துல வரேன் சாப்! இன்னும் ஒரு விசில் வந்துடுச்சுன்னா.. ஸ்டவ்வை அணச்சுட்டு வந்துடுவேன்’

அவன் வருவதற்குள் ஒரு சிகரெட்டை பிடித்து விடலாம் என்ற எண்ணத்தில் பற்ற வைத்தேன். பாதி கரைவதற்குள்ளாகவே வந்து சேர்ந்தான் ராம் லால்.

டார்ச் லைட்டை எடுத்துக் கொள்ளும் படி கூறிவிட்டு, சொஸைட்டியின் வாயிற்கதவு நேக்கி நடக்கலானேன். பின்னாலேயே லைட்டுடன் ஓடிவந்தான் அவன்.

‘என்னாச்சு சாப்?’

நம்ம பில்டிங் பின்னாடி கொஞ்சம் பாக்கனும். வா.. சொல்றேன்” என்றபடி நான் சொஸைட்டியின் வெளிமதிற் சுவரை ஒட்டினார் போல நடக்கலானேன். டார்ச்சை உயிர்பித்து பின்னாடி அடியோற்றினான் ரான்லால்.

இடுப்பு உயரம் வளர்ந்த செடிகளைத்தள்ளி ஒதுக்கி விட்ட படி நடந்தோம். குப்பைகள்…, குப்பைகள்.. சிதறிக்கிடந்த குப்பைகள், பிளாஷ்டிக் பைகளில் அடைக்கப்பட்ட குப்பைகள், மது புட்டிகள் தவிர காய்ந்த சில நாப்கின்கள்.. வேறு எதுவுமில்லை. அங்கு யாரும் வந்து போன தற்கான அடையாளங்கூட இல்லை. ‘பின் எங்கிருந்து சத்தம் வந்திருக்கும்?’ யோசனையுடனே.. கீழிருந்து எனது ரூமை பார்த்தேன். வீட்டின் உள்ளறை தெரிந்தது.

‘ஏதுனாச்சும் விழுந்துடுச்சா.. சாப்?’

‘ஒன்னுமில்லப்பா’ இவனிடம் சொல்லி விடலாம் தான். னால் நமக்கு மட்டுமே தோன்றிய பிரமையா இருந்தால்.. நகைப்புக்கு ளாக வேண்டியிருக்குமென்பதால் சொல்ல வில்லை.

‘போலாம் வா’ என்றபடியே நான் திரும்பினேன். என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்துவிட்டு, திரும்பி நடக்கலானான். டூப்போது அவன் மு போக நான் பின் தொடர்ந்தேன். சொஸைட்டியின் வாசலை அடைந்தவுடன் மீந்தும் கேட்டான், ‘என்ன ச்சு சாப்?’

‘ஒன்னுமில்லப்பா.. பொறவு சொல்றேன்’ என்று அவனை அனுப்பி விட்டு மாடிப்படிகளில் ஏறினேன்.வீட்டுக்குள் நுளைந்ததுமே, ‘என்னப்பா ச்சு?’ என்று கேட்டபடி தேனீரை நீட்டினாள்.

‘பில்டிங் பின்னாடி யாரையும் காணோம். யாரும் வந்து போனதுக்கான அடயாளங்கூட இல்ல’

‘அப்டீனா.. அந்த சத்தம்..’

‘அதுதா எனக்கும் புரியல.. ஒரு வேல ஏதாவது பிரமையா இருக்குமோ?’

‘அதெப்படிப்பா.. பிரமையா இருந்தா ஒருத்தருக்கு இருக்கலாம். நாம ரெண்டு பேருக்குமே எப்படி ஒரே சமயத்துல..? எனக்கென்னமோ பயமாயிருக்குப்பா… வேற வீடு பாக்கலாமே?’

‘என்ன பேசற நீ… நெனச்சவுடனே வீடு மாறதுன்னா.. வுற காரியமா? மொல்ல பாத்துக்கலாம்’

‘ஒங்களுக்கென்ன மாசத்துல பத்துநாளு பார்டீங்கள பாக்கப் போற சாக்குல வெளீயூர் கெளம்பிடுறீங்க.. இங்க தனிய கெடந்து பயந்து சாகுறது நாந்தானே..’

என்னமோ நா விரும்மி ஊர்சுத்துற மாதிரி சொல்றீயே.. பூனாவுல இருந்தப்பையும் இப்படிதானே போய்கிட்டு இருந்தேன்..! இப்ப என்ன செய்யனுங்கிற?’

‘வீட்டுக்கார அண்ணாச்சிகிட்ட வெவரத்த சொல்லுவோம். வாங்க இப்பவே..’
பிணக்கத்தில் முடிய வேண்டிய பேச்சுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்தாயிற்று. இருவரும் அண்ணாச்சியின் கடையை நோக்கி போனோம். இரண்டொரு வாடிக்கையாளர்கள் நின்று கொண்டிருக்கா.. கடைப் பையன்-கள் இருவரும் பம்பரமாக சுழன்று கொண்டிந்தார்கள். அண்ணாச்சி யாருடனோ தொலைபேசியில் கதைத்துக் கொண்டிருந்தார். எங்களைப் பார்த்ததும் ஒரு புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டு.., தன் பேச்சைத் தொடர்ந்தார். அவர் பேசி முடிக்கட்டுமென நாங்கள் காத்திருந்தோம்.

பத்து நிமிடத்தில் தனது பேச்சை முடித்துக்கொண்டவர், “ என்ன தம்பீ.. ஏதுனாச்சும் அயத்துடீங்களா?” என்று கேட்டார்.

“அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லங்க அண்னாச்சி.. ஒங்கட்டதா ஒரு வெசயம் பேசனும்”

“டேய்.. கடய பாத்துக்க.. “ என்று சற்று வளர்ந்த கடைப் பையனிடம் சொல்லிவிட்டு, கடையிலிருந்து வெளியேறி, எங்களிடத்து வந்தார்.
“சொஸைட்டியில ஏதனாச்சும் சொல்லுதாய்ங்களா…?”

“அதொல்லாமில்லங்க… கொஞ்ச நாள வீட்டுல தூங்க முடியல அண்ணாச்சி..” என்று தொடங்கினாள் ரேவதி.

“என்னம்மா.. ச்சு.. எவனாவது ஜகடா பண்றாய்ங்களா?”

“அய்யையோ.. அதொல்லாஉ ஒண்ணுமில்ல”

“பின்ன..”

“ராத்திரி பூரா ஒரே சத்தமா கேக்குது.. பில்டிங் பின்னாடி-யிருந்து தா வருதுன்னு நெனைக்கேன். உள்ளறையில படுத்தொறங்க முடியலை.. காதுக்குள்ளார வந்து கத்துற மாதிரி இருக்கு”

“ப்பூ.. இவ்வளவுதானா..”

“என்ன அண்ணாச்சி இப்படி சொல்லீட்டிய?” என்றோம் நாங்களிருவரும் அதிர்ச்சியில்!

“அது.. பயப்படுற மாதிரி ஒன்னுமில்லைங்க.. நம்ம பிளாட்டுக்கு நேர் கீழ் வீட்டுல.. ஒரு கோட்டிக்காரன் இருக்கான். அவந்தான் கத்தியிருப்பான். யனா ஸ்பத்திரியில இருந்தே அவன் அனுப்புட்-சுட்டாய்ங்க.. வயசான ளு வேற.. நீங்களே சொல்லீடுங்க.. அவிய்ங்க பாத்துப்பாய்ங்க.. நா வேண்னா நாளக்கி காலயில சொல்லிகிருதேன்” சொல்லிவிட்டு கடைக்குள் போய் விட்டார்.

ஒருவரையோருவர் பார்த்துக்கொண்டோம். திருமபவும் சொஸைட்டியை பார்த்து நடக்கத் தொடங்கினோம். எங்களின் தூக்கத்தை தின்ற அந்த சத்தத்திற்கு ஏன் மற்ற எவரும் எழுந்திரிக்க வில்லை? எதையுமே கேட்காதது போல வாட்ச் மேன் தம்பாக்கூ தட்டிக் கொண்டி ருந்தது.. போன்ற எல்லா சந்தேகங்களும் பளிச்சென புரிந்தது. அவர்கள் அந்தக் குரலை பழகிப் போய் இருந்தார்கள்.

முதல் தளத்தில் அந்த வீட்டு வாசலில் இருந்த காலிங்பெலை அழுத்திவிட்டு சில நிமிடங்கள் காத்திருந்தோம். ஓர் இளம் பெண் கதவைத் திறந்து சிறிய இடைவெளி வழியாக எங்களைப் பார்த்தார். அவருக்கு பின்னால் சுவற்றில் பெரிய மெக்கா மசூதியின் படம் மாட்டப்பட்டிருந்தது.

‘என்ன வேணும்?’ – இந்தியில் கேட்டார்.

“நாங்க உங்க வீட்டுக்கு மேல் வீட்டுக்காரங்க.. உங்க கூட கொஞ்சம் பேசனும்.”

‘ஒரு நிமிசம்’ என்று கதவை சாத்திவிடார்.

மீண்டும் கதவு திறந்தது. இம்முறை கதவைத் திறந்தது முப்பது வயது மதிக்கத்தக்க ஓர் இளைஞன். தலையில் குள்ளா, மீசை மழித்த முகத்தில் தாடி.

‘ப்ளீஸ்.. கம் இன்..!’

நாங்கள் உள்ளே சொன்று ஓரத்தில் போடப் பட்டிருந்த சோபாவில் அமர்ந்தோம்.

‘சொல்லுங்க.. என்ன உதவி செய்யட்டும்?’ என்று அந்த இளைஞன் அழகான தன் இந்தியில் பேச்சை தொடங்கினான்.

“இல்ல.. அது.. வந்து..”

‘அட.. சும்மா.. சொல்லுங்க.. அதுசரி, மொதல்ல தண்ணிய எடுத்துக்குங்க.. டீ, குளிர் பானமா.. எது குடிப்பீங்க…?’

“பரவாயில்லங்க..”

‘ச்சே..ச்சே.. அப்படி சொல்லக்கூடாது. எது வேணும்னு சொல்லுங்க..’

“டீ போதும்”

‘நூர்.. சாயா மண்ணுமா’ என்று உள்ளறையை நோக்கி குரல் கொடுத்தான். வீட்டின் சுவர் முழுக்க உருது மொழியிலான பலகைகளும், விதவிதமான மசூதியின் படங்களும் மாட்டப் பட்டிருந்தன. பரஸ்பர அறிமுகத்தோடு பேச்சு தொடங்கியது.

தேனீர் வந்தது, கூடவே ஒரு தட்டு நிறைய காரியும். தேனீரை சுவைத்த படியே விஷயத்திற்கு வந்தேன் நான்.

“கொஞ்ச நாள… வீட்டுல தூங்க முடியல.. என் மணைவி ரொம்ப பயப்பறா..மாசத்துல பாதி நாளு பீஸ் வேலயா வெளியீலயே தங்கீருவேன்… இவ தனியாவேற இருக்கிறதாலா… ரொம்பவே பயப்பறா… நா என்ன சொல்ல வாரேன்னு புரியுதுங்களா…?”

‘இல்ல…சார்.. நீங்களே.. முழுசா பேசிடுங்களேன்…’ என்ற அவன் முகத்தில் ஏதோவொரு கலவர ரேகை படரத்தொடங்கியது.

“சரி.. நேரடியாவே விஷயத்துக்கு வந்துற்றேன்… உங்க வீட்டுல யாருக்கோ மனநிலை சரியில்லையாம்.. அவரு போடுற சத்தம் தான் எங்க தூக்கத்த கெடுக்குது. அவர ஏதவது நல்ல மருத்துவ மனையில சேர்துடலாமே…?”

‘ஒரு நிமிசம் ரொண்டு பேரும் உள்ளறை வரைக்கும் வர முடியுமா..?’ என்றபடி எழுத்தான் அவன். என் கைகளைப் பற்றி வேண்டாம் என்பது போல தடுத்தாள் ரேவதி.

‘பயப்படாதீங்க.. ஒன்னும் காது..’ ரேவாவின் கை மொழியை உணர்ந்தவன் போல பேசினான். மனதில் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு உள்ளே போனோம்.

பெரிய அறை. ஒரு கட்டில் தென்பட்டது. போதிய வெளிச்சமில்லை. நீலக்கலரில் ஒரு ஜீரோ வாட்ஸ் மட்டும் எரிந்து கொண்டிருந்தது. மின் விசிறி சுழலும் சப்தம் கேட்டலும் புழுக்கத்தை வாசனையாலும் உணர முடிந்தது. அறைக்குள்ளும் ஹாலில் பார்த்தது போலவே சுவர் முழுக்க படங்கள்.

மெத்தை போடப்பட்ட கட்டிலில் ஒரு உருவம் சுருண்டு படுத்துக் கிடந்தது. அந்த உருவத்தை மெல்ல நெருங்கினான் அவன். ‘வாப்பா..’ என்று மெதுவாய் அவன் அழைத்தௌம் சுருண்டு கிடந்த உருவம் அசைவது தெரிந்தது.

‘நூர் அந்த லைட்ட போடு’ என்று அவன் சொன்னதும், எங்களுக்கு பின்னால் எஇன்றிருந்த அந்த மென் சுட்சை தட்டி விட, அறைக்குள் குழல் விளக்கின் வெளிச்சம் பரவியது. அந்த இளைஞனின் கைகளைப் பற்றியிருந்த அந்த பெரியவருக்கு அறுபது வயது இருக்கலாம்.
முகமே தெரியாத அளவுக்கு தாடி வளர்த்திருந்தார். அவர்கையில் பச்சை கலரில் ஒரு மாலையும் இருந்தது.

வெளிச்சத்தில் எங்களைப் பார்த்ததும் அவரின் முகம் மாறத்தொடங்கியது. அவ்விளைஞனின் கையை உதறி விட்டு, அவனையும் தள்லிவிட்டு, கட்டிலுக்கு கீழே ஒளிந்து கொண்டார். அந்த இளைஞன் குனிந்து…, ‘வாப்பா’ என்று ஏதோ சொல்ல எத்தனிப்பதற்குள் அவர் கத்தத் தொடங்கினார். வீடே அதிரும் படி அலரதொடங்கிய குரல் சுவர்களில் பட்டு அந்த அறைக்குள்ளேயே சுற்றியது.

‘ச்சோட்தே.. ச்சோட்தே.. யா.. அல்லாலாலாலா.. முஜே பச்சாவ்வ்வ்’ என்று மீண்டும் மீண்டும் அதையே சொன்னார். கூப்பிய அவரது கைகள் கட்டிலின் கீழ் தெரிந்தது. நான் திரும்பி ரேவதியை பார்த்தேன். வியர்த்துப் போன அவள் முகத்தில் அருளேயில்லை.

நாங்கள் குழப்பத்துடன் அந்த இளைஞனை பார்க்க.. அவன் எங்களுடன் ஹாலுக்கு வந்தான். அந்த பெண் மட்டும் பெரியவரை சமாதனப் படுத்தும் படி பேசிக்கொண்டிருந்தது கேட்டது.

“யாரிவர்.. என்ன ச்சு?”

அவரு என் மனைவி நூர்ஜானோட அப்பா.. சொந்தமா பெரிய செருப்புக் கட வச்சிருந்தாரு. அவருக்கு அஞ்சு பொண்னுங்கலும், ரெண்டு பையனுமா இருந்த அமைதியான குடும்பம் சார் அது. தொன்னூத்தி மூனுல நடந்த மதக்கலவரத்துல பாதிக்கப்பட்டவங்கள்ல.. எங்க குடும்பமும் ஒன்னு. கண் எதிரிலேயே மனைவி புள்ளைங்கன்னு எல்லோரையும் இவரு பலி கொடுத்துட்டுட்டாரு. அப்போ நூர்க்கு பதினாலு வயசு.. இவங்களோட பக்கத்து வீடு என்னோடது. என்னோட குடும்பமும் அந்த கலவரத்துல தான் பலியாகிடுச்சு. அப்ப நா உறவினர் வீட்டு விசேசத்துக்காக ஹைத்ராபாத்துல இருந்தேன்.

அந்த கலவரத்துல எல்லாத்தையும் எல்லாரையும் இழந்து, மனநிலை சரியில்லாத அப்பாவோட நூர் தனியா இருந்தா.. எனக்கும் யாரும் இல்ல. அவளுக்கும் யாருமில்லாதனால.. அவள நிக்காக் பண்ணிக்கிட்டேன். அவருக்கு சரியாகுறவரைக்கும் கொழந்த ஏதும் வேணம்னு முடிவு பண்ணி இருக்கோம்.

அவருக்கு எங்க ளுங்களத் த்விர வேறு யாரப் பாத்தாலும்.. அந்த கலவர சம்பவம் நினைவுக்கு வந்திடும். உயிர் பயத்துல அவர் கத்துரது வாடிக்கையாகிப் போச்சு சார்.

பூனாவுல தான் இத்தன நால் வச்சிருந்தோம்.. அங்கேயும் கைய விரிச்சுட்டாங்க.. அதோட அவருக்கு கேன்சர் வேற இருக்குறது நாள.. ரொம்ப நாளக்கி இல்லனு சொல்லிட்டாங்க.. கடசிகாலத்தையாவது எங்க கூட அவரு இருக்கட்டுமேன்னுதா கொந்து வந்துட்டோம். ப்ளீஸ்..சார்.. அவர் எங்க கூட கடசி காலத்தயாவது கழிக்கட்டுமே… சொஸைட்டியில எல்லோருக்கும் இந்தசத்தமும் பழகிப் போனது நாள அவங்க எல்லோரும் ஒத்துகிட்டாங்க..

இன்னும் கொஞ்ச காலம் தா சார்.. ப்ளீஸ்.. நீங்களும் ஒத்துகிட்டா எங்களுக்கு ஒரு மனசுக்கும் றுதல் கிடைக்கும்..’ என்று அவ்விளைஞன் கைகள் கூப்பி தொழ.. தரவாய்.. அவனது கூப்பிய கைகளை இறுகப் பற்றி விடைபெற்று வெளியே வந்தோம். மெல்லிய சாரல் காற்று ஒருவித மனநிலையை சமன் செய்து இருந்தது.

****** ***** *******

ஏப்ரல் 5, 2006 at 5:07 முப 17 பின்னூட்டங்கள்


தமிழ்99


அதிகம் பார்வையிடப்பட்டவை

மெய்யாலுமே விடுபட்டவை

இங்கே வந்தவர்களால்..

  • 14,269 வது முறை பார்க்கப்பட்டிருக்கிறது

அண்மைய பதிவுகள்

Feeds